Deze elegante Sōsaku Kokeshi met de titel Izayoi (十六夜) is gemaakt door Sekiguchi Tōa (関口東亜), een van de meest bekwame kunstenaars van de creatieve kokeshi-beweging. Sekiguchi, die bekendstond om zijn verfijnde esthetische gevoel en emotionele diepgang, ontving gedurende zijn carrière talrijke prestigieuze onderscheidingen, waaronder de prijs van het Ministerie van Internationale Handel en Industrie eind jaren 70 en later de begeerde prijs van de premier, waardoor hij tot de belangrijkste meesters van de naoorlogse kokesikunst behoort.
De titel Izayoi verwijst naar de maan op de zestiende nacht, de maan die iets later opkomt dan de volle maan. In de Japanse poëzie en klassieke literatuur roept izayoi een stemming op van stille verlangens, langdurige schoonheid en het zachte verstrijken van de tijd. Dit poëtische thema wordt prachtig belichaamd in de serene uitdrukking en contemplatieve uitstraling van de pop.
In tegenstelling tot traditionele kokesivormen heeft dit stuk een afgerond, bijna bolvormig silhouet dat stilte en harmonie benadrukt. De figuur is gekleed in een elegante zwarte kimono, versierd met verfijnde gouden en zilveren motieven die doen denken aan maanlicht op gras en vloeiende seizoenspatronen. De subtiele metallic accenten glinsteren zachtjes tegen het donkere oppervlak en creëren een gevoel van diepte en stille schittering, vergelijkbaar met maanlicht dat in de nacht wordt weerspiegeld.
Het gezicht is met opmerkelijke terughoudendheid vormgegeven—eenvoudige gesloten ogen, een piepkleine mond en een rustig omhoog gekantelde kop roepen een sfeer van vredige introspectie op. Dit vermogen om emotie uit te drukken met minimale middelen is een van de kenmerkende artistieke sterke punten van Sekiguchi Tōa en is terug te vinden in zijn geprezen werken, zoals Kaze ni Fukarete (“Geblazen door de wind”), Utage (“Banket”) en Chikurin (“Bamboscheiding”).
