Geschiedenis van kleibellen (Tsuchi-bue / Dorei) 土鈴
Delen
Kleibellen (土鈴, dorei) zijn traditionele Japanse volksspeelgoed van aardewerk. In de oude Japanse folklore werd geloofd dat hun geluid de kracht had om boze geesten te verdrijven, en ze werden vaak gebruikt als beschermende talismannen tegen bovennatuurlijke wezens.
De oudste bewaarde kleibel in de folklore — Hikosan Garagara (英彦山がらがら)
De Hikosan Garagara wordt beschouwd als Japans oudste kleibel, met oorsprong rond 800 jaar geleden. Volgens de overlevering bezocht keizer Monmu (文武天皇) de Hikosan-schrijn tijdens een periode van ernstige droogte in Japan om te bidden om regen en schonk hij een bel ter ere van de schrijn. Later, tijdens een oorlog, werd de oorspronkelijke bel in een brand verwoest. Om zijn spirituele betekenis te behouden, werden nieuwe kleibellen gemaakt en onder de gelovigen verdeeld, wat de oorsprong markeert van de Hikosan-bel.
De kleuren van de bellen dragen symbolische betekenissen: rood staat voor de “zon” en blauw voor “water”, die samen gebeden voor overvloedige oogsten uitdrukken. Het koord van de bel, gemaakt van rijststro, symboliseert ook zegeningen voor een rijke oogst.
Ontwikkeling:
Heilig religieus voorwerp → Beschermende talisman → Volksspeelgoed → Toeristisch handwerk → Kunstverzamelobject
Verspreiding onder het volk

Tijdens de Edo-periode werd Hikosan een belangrijk centrum voor Shugendō-praktijken en religieuze toewijding, wat veel pelgrims aantrok. Na verloop van tijd veranderden de garagara-bellen van schrijnofferingen naar populaire souvenirs en talismannen. Mensen hingen ze voor of achter hun huis om het kwaad af te weren, hun families te beschermen tegen ziekte, of begroeven ze in de waterwegen van rijstvelden als talismannen voor goede oogsten en bescherming tegen plagen.
Naast het geloof maakten de vorm en het geluid van de garagara het populair als kinderspeelgoed (een rammelaar), waardoor het een dubbele rol kreeg als zowel heilig talisman als volksspeelgoed.
In de Shōwa-periode, met de opkomst van de mingei-beweging (volkskunst), werden garagara-bellen opnieuw gedefinieerd als regionale handwerkproducten. Toeristen kochten ze steeds vaker als souvenirs, en ze werden erkend als onderdeel van de bredere “Japanse kleibellen-cultuur”, naast andere tradities zoals Fushimi- en Takayama-kleibellen.
Fushimi-kleibellen — Het prototype van Japanse kleibellen

De Fushimi dorei (伏見土鈴) wordt beschouwd als de meest representatieve van alle Japanse kleibellen, en wordt gezien als het culturele “centrum en prototype” van dorei.
Hun oorsprong gaat terug naar de late Muromachi tot de Azuchi–Momoyama-periode (15e–16e eeuw), toen pottenbakerijen rond Fushimi Inari Taisha in Kyoto begonnen met het produceren van kleitalismannen en speelgoed. Na verloop van tijd ontwikkelde dit zich tot het maken van kleibellen.
Tegen de Edo-periode waren Fushimi-bellen verschoven van schrijnofferingen naar populaire volksspeelgoed en gelukstalismannen. Pelgrims naar Fushimi Inari kochten ze vaak als omamori (talismannen) of miyage (souvenirs).
Omdat klei wijdverspreid en gemakkelijk te kneden was, werden Fushimi-poppen en -bellen prototypes voor veel regionale variaties. De stijl verspreidde zich over Japan naar bijna honderd lokale productiegebieden, en werd erkend als een “modelvorm” van kleien volksspeelgoed.
Voorbeelden van ontwerpen
Vanaf het midden van de Edo-periode ontwikkelden Fushimi-bellen steeds meer diverse vormen, waaronder:
De twaalf dieren van de Chinese dierenriem (elk jaar verkocht volgens het dierenriemteken)
Vossen (boodschappers van de Inari-heiddoos)
Geluksvijzels (zoals Jizō, Fukujin, Daruma, Ebisu)
Culturele betekenis vandaag
In moderne tijden blijven kleibellen zowel beschermende talismannen als volkskunst. Ze blijven hun eeuwenoude rol vervullen in gebeden om zegeningen en bescherming tegen ongeluk, terwijl ze ook dienen als lokale handwerkproducten, reis souvenirs, kunstverzamelobjecten en woondecoraties.
Ze vertegenwoordigen de versmelting van geloof en het dagelijks leven—een blijvend symbool van de wijsheid die in Japanse culturele tradities te vinden is.